6 - تنها راه براى هدايت انسان راه وحى است از بحث‌هاى گذشته به دست آمد كه انسان مانند ساير انواع آفرينش در زندگى خود هدف سعادتى دارد و چون از جهت چگونگى ساختمان وجودى و نيازمندىهاى طبيعى از زندگى اجتماعى گريزى ندارد سعادت و بدبختى وى در سعادت و بدبختى اجتماع مىباشد و در هرحال بايد جزء يك واحد اجتماعى بوده سعادت و حسن عاقبت طبيعت شخصى خود را در سعادت اجتماع بجويد . و معلوم شد كه تنها قانون مشترك است كه مستقيماً سعادت جامعه و ضمناً سعادت شخص را به طور عادلانه تضمين مىنمايد . و باز معلوم شد كه انسان نيز بايد مانند ساير انواع به سعادت نوعى و هرچه در مقدمه اين سعادت قرار دارد از راه آفرينش هدايت شود و سعادت انسان در سعادت زندگى اجتماعيش بود و در نتيجه مىبايست از راه آفرينش به‌سوى قانون مشترك نامبرده هدايت شود و باز معلوم شد كه عقل انسانى براى هدايت به‌سوى قانون كافى نيست ، زيرا در همه احوال به رعايت تعاون عمومى و عدالت اجتماعى حكم نمىكند . از مقدمات بالا بايد نتيجه گرفت كه سخنى ديگر از درك در ميان نوع انسان غير از درك عقلى بايد وجود داشته باشد كه هدايت نامبرده آفرينش به وسيله آن انجام گيرد ، و راهى كه با اين مشخصات غير از راه عقل در ميان نوع انسان سراغ داريم راه دركى است كه برخى از افراد انسان به نام پيغمبران و فرستادگان خدا از آن سخن گفته و آن را به نام وحى آسمانى ناميده‌اند و به‌راستى دعوى و دعوت خود حجت اقامه نموده‌اند . خداى متعال مىفرمايد : « كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ